Maskeler

Yürüyüş yaptığım zamanlar hangi yöne ne kadar yürüdüğümün farkında olmam.

Genelde kulağımda kulaklık olur ve hayal alemine dalıp giderim.Bugün de ayaklarımın altı su toplayana kadar yürüdüm.

İnsanlar tetris'deki legolar gibi üzerime doğru geliyorlar ben o kalabalıkta bir sağ bir sol yöne kendimi ötelemekten bir ara kendimi lego gibi hissettim.

Aslında yürüyüş yaparken çalan müziği veya ritmi umursamıyorum bir şekilde çalan o müzik düşüncelerime konsantre olabilmem için bir araç vazifesi görüyor.

İnsanların yanlarından geçip giderken düşüncelerime dalıp gitmemişsem insanların yüzlerini inceliyorum.İnsanların ortak noktaları genelde yüzlerinde yer alan mutsuz bir ifadenin yer almış olmasıdır.

Göz bebeklerindeki o ürperten soğukluğun sinsice bir şekilde vücuda işlemiş olması çok kötü bir durum.Bir çocukların gözlerine bakın bir de etrafınızda reşit olan insanların gözlerine bakın aradaki farkı göreceksiniz.Maskelerin ardına sığınmışız nefes alıp veriyoruz bazen karşıdan gelen birini görüyorum gözlerinin içi gülüyor

Ve işte o an içimden her daim gülmesini diliyorum.